هرگه در سپوزمش ناف و شکم بدوزمش

آن یک چون خیار تر این یک کوه بیستون

سر چو به خاک برنهد ت ن به هلاک در دهد

از چپ و راست برجهد همچو تکاور حرون

شمعی بر فروزمش در غرفات اندرون

چونکه در او کنم فرو ناله آخ آخ او

ساز شود ز چارسو چون بم و زیر ارغنون