چون شمنت اگر صنم باید زی بتی بچم

تا دل عشق پروران دارد غرق موج خون

ور به عتاب خیزیش تا به خطا ستیزیش

پنجه تند و تیزیش افکندت بسرنگون

کت نکند ز بار غم سینه فکار و دل زبون

پند مرا به جان شنو دل بنه بر نهال نو

تن به بلا شود گرو در سر عشق یار دون