کز می چپ و راست رفته چون فرزین

در سایه بید بیدلان بینی

سر خوش ز خمار باده نوشین

بر نطع چمن به پادگان یابی

چون چشمه طبع من روان شد باز

آبی که ه سرده بود در تشرین

از ابر مگر ستاره می بارد