چون طبع نار ظلمت و نور اندرو نهان

غافل ز بطن مادر بیرون جهد جنین

آن باژگونه گنج روان بین که در هوا

آبستنست چون صدف از گوهر ثمین

چون صلب سنگ آتش و آب اندرو دفین

گفتم سحرکه بی می و معشوق و چگ و نی

تنها نشست نتوان در فصلی اینچنین