دلتنگم از حلاوت این لعل شکرین

زان سرخ مشکبو که توگویی به جام او

رخسار و زلف خویش فروشسته حور عین

جامی چو خورد خندان خندان به عشوه گفت

نگذاردم که باده تلخی خورم به کام

زیراکه ناچشیده به شهدش کند عجین

گفتم شراب شیرین از روی خاصیت