ز هرکرانه همی خاست نالهای حزین

شده دو جزع یمانی دو لعل و از هریک

چکیده ز اشک روان خوشه خوشه در ثمین

ندیده طلعت او دیدم از جوارح من

مژه به چشمم همی خار زد که ها بنگر

جنون به مغزم هی بانگ زد که ها منشین

ز جای جستم و با صد تعب گشودم چشم