چون روان منافق از تهجین

بشکفد خاطر از عنایت تو

چون ضمیر سخنور از تحسین

بسفرد پیکر از مهابت تو

باره یی چون حصار دولت تو

در دو گیتی نیافتند رزین

بقعه یی چون بنای شوکت تو