سیاره راند بر قمر از چشم پر سرشک

جویی همی مفارقت از یار نازنین

این گفت و روی کند و پریشید گیسوان

کرد ازگلاب اشک همه خاک ره عجین

جراره ریخت بر سمن از زلف پر ز چین

گفتم جزع بس است الا یا سمنبرا

از جزع بر سمن مفشان گوهر ثمین