حنانه وار برکشم از دل همی حنین

دیری بود که دور شدستم ز ملک ری

وز روی چاکران شهم سخت شرمگین

مپسندیش ازین که ز حرمان بزم شاه

گفت این زمان که هست ترا رای ملک ری

بنما به فضل خویش روان مرا رهین

یک حلقه موی از خم گیسوی من بکن