گشنه چمان به کوی و درگه به یسار و گه یمین

من ز پس ادای فرض اندر خانه خدا

بر نهجی که واردست از در شرع و ره دین

کردم زی سرای خود میل و زدم قدم برون

چشم به پای و پا به ره نرم گرا و کند رو

دل ز خیال گه بگه تفته و درهم و غمین

گاه هوای فال و فرگه به خیال سم و زر