تاکه برد بدو یورش یا که کند براو کمین

من دل در برم کنون زین غم گشته بحر خون

تا که ببوسدش غبب یا که بمالدش سرین

یابد چون پس ازخورش ساده ز باده پرورش

سرکشی او چو سر کند میل به شور و شر کند

از پی رام کردنش یاد کند دو صد یمین

مانا با چه دوزخی رام شد آن بهشت رو