کاید بامداد فرح با غازیان غم به کین

عیدست و آن سیمین بدن هر گه چمان اندر چمن

از جلو ه رشک نارون از چهره شرم یاسمین

عیدست وپوشد بر شنح جوشن زموج می قدح

بر دامن خاک از نخست هر خس که کردی جای چست

قصاروش یکباره شست از آب باران فرودین

محبوس بهشی دلگشا می کوثری انده زدا