آن اخگرش در یتیم ا ین سلسبیلش پارگین

کلکش که خضری نیک ذات پویان به ظلمات دوات

کارد به کف آب حیات از نقش الفاظ متین

گر چشم خشمش بر نعیم ور روی لطفش ر جحیم

وز یک طرف منظور شه کز منظرش تابنده مه

ساینده بر کیوان کله از فر اقبال گزین

با چهر همچون مهر او دارا به ایما راز گو