رفتم به جیب شیشه نهفتم وز آن سپس

چونی چه روی داده چرایی دژم چنین

گفت این زمان مجال سخن نیست رو بهل

مینای می به جبب و بکش رخش زیر زین

زین برزدم به کوهه آن رخش بی قرین

بگرفتمش رکاب و به زین برنشست و گفت

ایدون ردیف من شو و بر اسب برنشین