گفتی ذخیره دارد دریا در آستین

وز تیغ هاگذشت به باریکی صراط

لیکن بسی درازتر از روز واپسین

ناگه برآمد ابری و بارید آنچنانک

این طرفه تر که شب شد و ظلمات نیستی

گفتی به گرد هستی حصنی کشد حصین

گفتم بتا بیا که بمانیم و صبحگاه