تیغش پی شادابی آن باغ یکی جو

شاهینش ز گوهر بود از لعل و گهر نی

بر ماه نیفزود نه ماهوت و نه ماهو

ملکش پی آرامش خلقست یکی باغ

ز ایزد رسدش بخت نه از تخت و نه از تاج

تا می چکند نهر ز راوند و ز آمو

با حمله او خصم که و پای ثباتش