حق یارو نیابخت و پدر ملک ترا بس

آن ماشطه جویدکه برآرد رخ نیکو

آن که خدا خواهد و آن جو که خدا داد

چون بخت خدامی بود ای شاه خداجو

خوش دار تن و طبع نکو دار دل و خو

دل را به خدا دارکه پاینده جز او نیست

کو رایت اوکتای وکجا حشمت منکو