کآهوش فرستند نه دراج و نه تیهو

شاها چو به نخجیر تو از بنده کنی یاد

این بنده گرت یاد نیارد بود آهو

حاسد کند اندیشه که این ساحری صرف

آری مثلست اینکه حکیمان بسرودند

از پهلوی شیران به ضعیفان رسد آهو

این تحفه شاهانه چو از شه به من آمد