زلف پریشیده بر عذارش چو نانک

از بر دوش اوفتاده تا سر زانو

تاب به مویش چنانکه بوی به عنبر

تاب به رویش چنانکه رنگ به لولو

بال گشاید در آفتاب پرستو

چهره رخشنده از میان دو زلفش

تافت بدانسان که گرد مه ز ترازو