که بزرگست و در جهان یکتاه

بر نه افلاک گسترد سایه

هرکجا شوکتش زند خرگاه

دی خرد وصف ذات او می گفت

گفتم آیا توان نظیرش جست

کافرینش بدو برند پناه

لب گزان گفت عقل من که خموش