بسکه درخون خویشتن پس مرگ

حالش از هیبت تو گشته تباه

اطلس سرخ دم به دم بافند

دشمنانت به خاک معرکه گاه

دست و پا می زنند چون جولاه

گرچه گیتی بر تو چیزی نیست

هم ز گیتی ترا فزاید جاه