که کی بشارت فتح آید از معسکر شاه

دو چشم باز و دوگوشم فراز مانده به راه

ندانم از چه به راه اندرون بشیر بماند

گمان برم که به شیری دوچار شد ناگاه

و یا ز پویه سم بارگیش کوفته شد