به روزگار زمستان که آبها همه سنگ

یکیش نقد روان بر ده کای برید بخواه

ز هر کرانه گروهی گرفته دامن او

که ای بشیر چه داری خبر ز فتح هراه

چسان ز آب هری رود عبره کرد سپاه

به فصل دی که ز سردی بنیم راه سخن

به سمع کس نتواند رسیدن از افواه