که خرابست به هر ملک که بگذشت سپاه

گشت نابود چنان در غم او هستی من

که روان درگذر صرصر می جثه کاه

شور عشقش دل ویرانه من کرد خراب

رفتمش پیش و به صد لابه سرودم غم خویش

گفت بیهوده مکن ریش و سخن کن کوتاه

جوزهر وار کمربسته و من می ترسم