تو عقابی به صلابت اگر اینان عصفور

که درین عرصه کنی پشت به مشتی روباه

قاطعان طرق ایدر که به کین خاسته اند

وقت آنست که بدهی همه را باد افراه

شاید ار پیش پرند تو نپاید دیباه

قصه کوته به دهان ریش فرو بردم و چشم

بر دریدم چو هژبری که کند تیز نگاه