ابرویش همچو یکی مد که نهی بر سر آه

با رخی غیرت مه لیک به هنگام خسوف

خنده بر لب چو درخشی که جهد ز ابر سیاه

بینیش چون الف اما بسرهای دهن

همچو نرگس که به نیمی شکفد در دل شب

چشم افکنده به صد شرم همی کرد نگاه

دو لبش آب خضر کرده نهان در ظلمات