جامه عریانی و بسترحجر و غصه خورش

روزنش دید ز دود دل اطفال سیاه

کف به کف سود که دیدی به چه روز افتادم

این بلا تا به من آمد به جزای چه گناه

کس مبادا چو من خسته بدین حال تباه

کرد باید چو سگان پاس و ندید آش و طعام

برد باید چو خران بار و نخورد آب و گیاه