اسب رنجانید دی پای مراگفتم بدو

گویی امشب از زمین با رقص می روید گیاه

گر قصوری رفته در این شعر ای صدر جلیل

عذر من بشنو ، که تا دانی نکردستم گناه

چون شوم در بزم صدر از لنگی پا عذرخواه

گفت فرداشب قدم از فرق سرکن چون قلم

کز ادب دورست آنجا با قدم رفنن به راه