پا چسان سایی به خاکی کاندرو بهر سجود

چون شوم در بزم صدر از لنگی پا عذرخواه

گفت فرداشب قدم از فرق سرکن چون قلم

کز ادب دورست آنجا با قدم رفنن به راه

تا همی ببن خدو دست و عونست و جباه

از خدا خواهم سرایم در ثنایت شعرها

کت به وجد آرد روان چون مژده فتح هراه