سپهر فضل و هنر میرزا ابوالقاسم

شبان تیره به ره چاه را ز تابش ماه

گشاده رویت ای مه به تاب می ماند

به دشت همت دستور آسمان درگاه

که فضل او زده بر اوج آسمان خرگاه

خدایگان وزیران که خور ز رشگ رخش

به چرخ مات شود چون ز فر فرزین شاه