هامون شود آمون خون صحرا شود سیحون خون

طوطی صفت درکام جان شکر ز آوا ریخته

روزی که از گرد سپه جلباب بندد مهر مه

گردد ز هرسو خاک ره در چشم بینا ریخته

وز هر جهت جیحون خون بر خاک و خارا ریخته

اندر زمین دست فلک بر آتش افشاند نمک

سیماب درگوش ملک بینی ز هرا ریخته