مگر یابد آرامش افراسیاب

مرا نیست از کینه و آز رنج

بسیچیده ام در سرای سپنج

شما را سپردم ازان روی آب

بنوی یکی باز پیمان نوشت

به باغ بزرگی درختی بکشت

فرستاده آمد بسان پلنگ