زلف تو ز بس برده دل پیر و جوان را

در حلقه آن طره طرار خزیده

روید به بهاران ز چمن سبزه و رویت

اکنون که خزان گشته از آن سبزه دمیده

چون طبع جوان خرم و چون پیر خمیده

رخسار تو خورشید بود دیده من ابر

از ابر منت رنگ ز خورشید پریده