یاور من هم مباش از خشم داور تنگدل

هر دو آمد غمزدای و هر دو آمد جان فزای

هم مبادش گرد بر دامن ز چرخ گرد گرد

هم مبادش درد بر خاطر ز دیر دیرپای

می نبالی چون علم تا می ننالی همچو نای

چشم لطف از شاه داری دل ز خشمش بد مکن

می دهان را تلخ دارد آنگه آمد غمزدای