کافتابی چون ترا دانا نینداید به لای

همچو زلف خویش و حال من مشو حال دژم

کاب برگردد به جوی و مهر باز آید به جای

خود ز شاه نکته دان بگذرکه داند هرکسی

شاه شاهان ماه ماهان را به رنگ آرد به چنگ

وای آن نادان که این معنی نداند وای وای

حالی ای سلطان خوبان درگذر از حال خویش