قرامحمود یا خود شاملو ای طره جانان

به روی یار خزم زی که بی یار و عدیلستی

مرا بر نیلیستی دیده شنجرفی به هجر اندر

تو را تا توده شنجرف اندر زیر نیلستی

سیه خیمه ترا اندر چه گلشن وز چه ایلستی

بیفشان خویش را تا گویمت تبت کجا باشد

به خود بشکن بگویم تا به چینت چند میلستی