هرا دو دیده لالستان و تو ابر بخیلستی

بیفشان خویش را تا گویمت تبت کجا باشد

به خود بشکن بگویم تا به چینت چند میلستی

ز تیره ابر نوروزی همی بارد به لالستان

به هرکس وعده فردوس اعلی از تو در طاعت

مگر خاک ره شاهنشه دین را وکیلستی

پناه دین حق نفس نبی مقصود حرف کن