می نکردی کس گناه از بیم حرمان بهشت

با همه نرمی دلی چون سخت سندان داشتی

لاله بودی عارضش گر لاله پیرامون خویش

همچو مشکین خط او یک باغ ریحان داشتی

چون نگار من بهشت ار حور و غلمان داشتی

از فراق آن پری مجنون شدی هرکس چو من

جان بریان جسم عریان چشم گریان داشتی