مرگ مانازاده شمشیر گیهان سوز اوست

دیو و دد را تا به روز حشر مهمان داشتی

گر نسیم خلق او یک ره وزیدی در جهان

سال و ماه و هفته گیتی راگلستان داشتی

ورنه چون آلام دیگر مرگ درمان داشتی

حزم اوگر خواستی از روی حکمت پیل را

در دهان پشه یی تا حشر پنهان داشتی