ندیدم هرچه دیدم سرو چون قدت به آزادی

تبارک ای نگار خلخی ای ماه نوشادی

که داری بر غم دیرین ما هردم ز نو شادی

نخو ردم هرچه خوردم قند چون لعلت به شرینی

برون شد هشت چیز از هشت چیزم بی تو ای دلبر

که هر غم از غمانم کرده بی آن هشت هشتادی

ز چم خواب و ز دل تاب و ز رخ آب و ز دل طاقت