دو پرچین کردی از شبل به گرد یک گلستان گل

یکی باریک مویی را صفت لاغرمیان کردی

بدان فتراک گیسو نرم نرمک پای دل بستی

وزان شمشیر ابرو اندک اندک قصد جان کردی

وزان برچین پرچینم نژند و ناتوان کردی

نمودی چهره ماه آسمان را زآستان راندی

گشودی غنچه گنج شایگان را رایگان کردی