به باغ از گیا یافت خواهد گزند

که جانش به دوزخ گرفتار باد

سر دخمه او نگون سار باد

که دانست هرگز که سرو بلند

چو خسرو که چشم و دل روزگار

نبیند چنو نیز یک شهریار

چو شیروی را شهریاری دهد