چون شد ار ز مرحمت غم ز روانش بستری

پادشها حبیب تو چون ز ثنات دم زند

نیست عجب گر از سخن فخر کند بر انوری

لیک به جانش ز آسمان هر نفسی غمی رسد

جنس هنر کجا برد پیش توگر نیاورد

دانی کاندرین بلد تنگ شدست شاعری

تا که نجات هر تنی هست ز دین احمدی