تو بر فراز نار فروزان قرار داری

عقرب ز تیرگی به سوی روشنی گراید

تو قصد تیره جان من از روی نار داری

ما را ز شرار نار فروزان فرار جوید

گویی بن آزری که در آذر بود مقامت

یا نی سیاوشی که در آتش گذار داری

مانی به افعیی که بود مهره در دهانش