عودی بر آتش و دود در دیده از تو برفت

من زیر بار غمم تو از چه پشت خمی

نی نی تو نیز عبث خم نیستی و سیاه

دلهای خسته کشی در آفتاب چمی

چون دود رفته به چشم خون گریم از تو همی

ماه فلک سپرد عقرب مهی به دو روز

تو عقرب و سپری ماه فلک بدمی