گل و بلبل ز یک خاکندکاو دلبر شد آن عاشق

گهی رمان لعلی سازد و گه لعل رمانی

همن خاکست کز وی قوت سازد باز از آن نطفه

وزان انسان وزانسان اینهمه تسویل نفسانی

شوند ار خاک باز از یکدگرشان فرق نتوانی

همه آیینه رویان جمله از خاکند سرتاسر

هم از رندی بود کاین خاک خود را خوانده ظلمانی