زلفت دگر از باد نجنبد زگرانی

گفتی چه خوشم آید ازین سرو ستاده

گفتم ز تو من خوشترم آید که روانی

از بس که دل و جان به سر زلف تو آویخت

تل سمنی بینم از آن موی میانت

باریک خیالی نگر و چرب زبانی

جز عکس رخ خوب تو در آینه و آب