برآورده رنج و فرو برده یال

همی گفت شاهی کنم یک زمان

نشینم برین تخت بر شادمان

به از بندگی توختن شست سال

پس از من پسر بر نشیند بگاه

نهد بر سر آن خسروانی کلاه

نهانی بدو گفت مهتر پسر