صدرا به ثنای تو زبان تا بگشودم

دو رقعه عدو را به سوی خویش کشانی

نی شکر از فخر ببالد که تو چون نی

در طاعت و در خدمت شه بسته میانی

بربسته در غم به رخم چرخ کیانی

ز الطاف تو غیر از غم خوبان به دلم نیست

غم نیست که تاگویم از آنم برهانی