ز پریدن فروماند آن همایون پیک ربانی

که ای فهرست هستی ای مهین دیباچه فطرت

به سوی عرش نورانی گرای از فرش ظلمانی

نبی شد بر براق و رفت با جبریل تا سدره

نبی گف ای مهین پیک خدا از ره چرا ماندی

چنین کاهسته می رانی به پیک خسته می مانی

به پاسخ گفتش ای مهتر مرا بگذار و خود بگذر